Vroeger schreef ik. Voor mijn werk. Tot in 2018 een manie en een forse financiële klap (Belastingdienst Toeslagen) roet in mijn leven gooiden. Ik kon niet langer zzp’en. Dat luidde het einde van mijn leven als schrijver in.
Negen jaar lang was ik, behoudens rapporteren bij de baan waarvoor ik mijn journalistieke carrière had verruild, bewegingloos.
Op papier dan.
Dit zijn de eerste stappen online. Waarover? We gaan het zien.
Voor wie schrijf je? Of is het hardop denken, je gedachten ordenen?
Zit ik te wachten op reacties? Een lezerspubliek?
Ben ik verhard? Wankel?
Vroeger schreef ik over alles. Niet bang. Overal zag ik poëzie, de schoonheid in het kleine.
Nog wel, maar stiller.
Schrijven doe ik in een notebook.
Maar wat heeft publiceren voor zin?
Wat heb ik te vertellen?
En moet alles online?
Laat ik ’t wagen. In de hoop op juweeltjes waar jij net zoveel aan hebt als ik heb gevonden.
Het voelt als één teen in ’t water terwijl om me heen iedereen borstcrawlt en vlinderslag doet.