‘Thuis’

Woorden zijn er om een werkelijkheid te vangen. Dat was of is mijn vak, vooral journalist(iek).

Ik heb gemerkt dat verlies, gemis, flarden oplevert in het denken.

In mijn denken. Verdriet is geen rechte lijn van A naar B, evenmin als herstel van een zware periode dat is.

‘I have a voice’, merkt Bertie (Koning George VI) van het Verenigd Koninkrijk op in een van de indrukwekkendste momenten uit ‘The King’s Speech’, een film die ik meerdere malen zag, alleen al vanwege dat fragment.

Mijn stem klinkt zachter in het leven van anderen – dat wil zeggen: niet luid, zoals ik ‘m ’t liefst had zien doorklinken toen ik overstapte naar een ander beroep.

Spreken vind ik überhaupt niet altijd gemakkelijk. Te vaak liep dat mis, door een bipolaire stoornis.

Nu is mijn leven weer kalm, en heb ik hoop dat dat zo blijft.

Ik schreef over dit nieuwe begin – steeds maar weer – dit gedicht.

Kunst valt niet altijd uit te leggen en heeft regels die in gewone omgang – helder, klaar, zo onassociatief mogelijk – niet gelden.

De video werd gemaakt door Johan Becker. Johan Becker, beter bekend als Subgenii, beweegt zich op het snijvlak van AI, kunst en muziek. Geboren in Zuid-Afrika en woonachtig in Nederland, combineert hij zijn ervaring als AI-consultant, artiest, DJ en kunstenaar tot een eigenzinnige en toekomstgerichte creatieve praktijk.

Als AI-consultant helpt Johan ondernemers en organisaties om kunstmatige intelligentie praktisch in te zetten voor innovatie, content, strategie en digitale groei. Daarbij maakt hij complexe technologie begrijpelijk, toegankelijk en bruikbaar.

Onder de naam Subgenii creëert hij elektronische muziek, visuele kunst en live performances waarin DJ’en en schilderen samenkomen. Zijn werk draait om experiment, energie en het doorbreken van grenzen tussen mens, technologie en creativiteit.

Johan ontwikkelt ideeën die niet alleen opvallen, maar ook beweging creëren. Zijn missie is helder: technologie menselijker maken, kunst krachtiger inzetten en nieuwe werelden openen door AI, muziek en beeld samen te brengen.

Meer informatie:

https://www.subgenii.com
https://johanbecker.nl

Een dag later.

Gisteren postte ik ‘Thuis’, een gedicht.

Het gaat over de papieren werkelijkheid die een eigen leven gaat leiden en inbreuk maakt op het ijzeren ankerpunt dat een identiteit zou moeten zijn. Dossiers en rapportages zetten een beeld neer waarin niet iedereen zich herkent.

Na een ontregeling van bipolariteit en het verlies van identiteit moet je jezelf opnieuw positioneren in de samenleving. Misschien heb je online dingen gepost die beledigend of zelfs als smaad of laster aangemerkt konden of kunnen worden. Hoe ga jij daarmee om? Wie ben je als je identiteit werd vervormd door een ziekte die invloed had op je brein?

Gek genoeg kan dat associatieve denken, wat tijdens je ziekte juist een teken was dat het niet goed met je ging, je ook redden en helen in je herstel. Omdat associatief denken en het in flarden beschrijven van wat er met je aan de hand was (waardoor je wereld en je leven deels instortten), je redding kan zijn.

Soms schieten woorden tekort om aan te geven wat er is gebeurd en hoe je brein niet van jou was, terwijl je er ogenschijnlijk normaal bij zat. Zoals in dit gedicht ‘Thuis’, waarin ik iets onthul over wat ik kwijtraakte door een manie.

Door woorden te geven aan gevoel, aan herinneringen, leg je voor jezelf de vinger op de zere plek en kunnen anderen aanvoelen – misschien niet rationeel, wel als en in emotie – wat je probeert duidelijk te maken.

Verhoogd associatief denken is onlosmakelijk verbonden met kunst. Dat toont aan dat de flarden en associaties die ons in een crisis laten vallen, de enige taal kunnen zijn waarmee we de weg terug naar onszelf kunnen schrijven. Daarom deze post.

“An Unlikely One Will Guide Me…” – Killarney Clary

‘An unlikely one will guide me; I won’t know I’m being helped. Will I know I am in trouble, that there’s a
distance to be crossed?

A fair life wouldn’t tidy itself so well before its end.

I watch for the crone in the wood, helpful toad, cup of blood, distracted from peripheral magic. In my
hasty desire I send away the boat which might carry me over.

But it’s justice that the trickster slips every one of us a joke, the thing we live and die for. Serves us
right and serves us well.

(…)’