Aspiratie

Wie ben ik los van wie ik ken? Wie ben ik als ik na meerdere verhuizingen en een jaar van dakloosheid, waarbij al mijn bezittingen waren verdwenen, neerstreek in een dorp? Ik bouw een nieuwe vriendenkring op, nadat ik oude vrienden verloor door een manie, een psychose. Wie ben ik en moet ik me afzetten tegen wie ik nu ken? Wat is de bijdrage van mijn verleden? Ben ik nog wie ik was toen ik in een grote stad woonde en ’s avonds op mijn fietsje naar de kroeg ging, naar een restaurant, naar een museum, omdat dat kon? Ben ik dat kwijt?

​Ik ben neergestreken in een klein dorpje, in een wijk met mensen die zo anders zijn dan de mensen die ik kende. Wat zegt dit over mij? Hoeveel vrienden heb je nodig? Wat zeggen mijn vrienden over mij? Ze zijn anders dan ooit.

​Ik stel mezelf deze vragen terwijl ik kijk naar een documentaire over Japan. Wat weet ik van dat land? Ik kijk naar woningen die te klein zijn om een kledingkast neer te zetten. Ik kijk naar jonge mensen, jonge gezinnen, een verliefd stel dat al hun kleren aan de muur heeft hangen en blij is met wat ze hebben. Geen Mu of Ma. Populaire termen die in onze cultuur zijn geslopen door een rooskleurig beeld van een Japanse traditie. Wat weet ik nou eigenlijk?