Ik lees stukken over verward gedrag in mijn feed op LinkedIn en ik voel me aangesproken: ik voel me een buitenstaander, omdat ik verward gedrag heb vertoond. Ik probeer me daar niet voor te schamen en een deel van mij lukt dat goed. Ik heb er deels mijn werk van gemaakt om stigma terug te dringen en hulp achteraf en herstel te bieden. Dat kan ik doen door te schrijven.
Wat er nog van me over is, probeert uit alle macht alles uit het leven te halen wat over is van het bruisende bestaan voorheen. Lange fietstochten, een cocon in mijn huis, minimaal medicatie nemen en vluchten in kennisinname. Misschien kun je het zo noemen. Dat helpt me, dit helpt me dit leven door.
Ik schrik als ik zie hoeveel er gepubliceerd wordt over verward gedrag, over verwarde mensen. Dat was ik ook. Onbegrepen.
En nu ben ik bang, terwijl ik dit schrijf. Bang dat ik mezelf hiermee vastmetsel in hetzelfde hokje en dat wil ik niet. Ik ben schrijver, dichter, journalist. Dat was ik, dat ben ik nog steeds. Maar het etiket E33, dat zich krampachtig lijkt vast te klampen, verdwijnt nooit. Eén keer de grip kwijt en je leven wordt nooit meer hetzelfde.
Zo breekbaar, zo’n breuklijn. Dat is niet zo gek, omdat de gevolgen van E33 zo gigantisch kunnen zijn.
Ik ben beland op een punt in mijn leven waarop het veranderd is in een waterig uitvloeisel van wat het eens was. Mijn onbevangenheid is weg. Ik weet hoe licht je kunt ontregelen en wat ervoor nodig is om terug te zwemmen naar de wal. Eens verward, altijd verward?
Video: ‘Greenfingers’, over een groep ‘gevangenen’ die leert tuinieren.